Als er al dingen te voorspellen zijn binnen een adoptieprocedure zijn het wel deze: “Een tweede adoptie gaat altijd sneller” en: “Uit China komen alleen maar meisjes”. Nadat we van die eerste illusie genezen zijn is nu ook het tweede feit inmiddels achterhaald. Op vrijdag 3 juni kwam het verlossende telefoontje van wereldkinderen; “Het is wel verrassend, jullie hebben een zoon!” Met daarachter de vraag: “Hoe voelt dat?”.

Het was even wennen aan het idee. Aangezien 95% van de adoptiekinderen uit China meisjes zijn, hadden we ons eigenlijk al helemaal ingesteld op een zusje voor Peike. Het stapelbed voor de net ‘best wel meidenachtig’ geverfde kinderkamer is al besteld en alle kleertjes waar Peike uitgegroeid is liggen klaar. Die kunnen dus in de zak van Max.

Onze zoon

Hij heet Hu Jia Huan, is geboren op 26 januari 2001 in Shantou, een plaatsje aan de kust van de Zuidoost-Chinese provincie Guandong. Hij woont sinds begin dit jaar in een pleeggezin met twee biologisch eigen kinderen en een 3-jarig pleegzusje. Na wat gezondheidsproblemen in het begin is hij nu kerngezond en ‘klaar’ om door ons te worden geadopteerd.

Nadat we van de eerste schrik bekomen waren kregen we via de mail wat foto’s toegestuurd en we waren meteen verkocht. We geloven niet in voorbestemming en het zal wel net zo gaan als met alle ouders die hun baby voor het eerst zien, maar dit lijkt een ideale match. Hulde aan het team in Peking dat aan de hand van ons gezinsrapport en wat foto’s deze jongen aan ons gekoppeld heeft. Natuurlijk, alle Chinezen lijken op elkaar (nog zo’n vooroordeel dat niet blijkt te kloppen als je er een paar kent), maar dit is gewoon een broertje van Peike.

Nu is het afwachten tot we kunnen afreizen naar China. Dat kan nog een week of zes duren. We verwachten dus in de tweede helft van juli te kunnen afreizen.