Een fiets huren is geen probleem; dat kan bij het hotel. Kinderen op de fiets meenemen is een ander verhaal. Kinderzitjes hebben ze niet. Gelukkig is er vlak naast het hotel een grote Carrefour hypermarkt, waar ze alles verkopen wat je in Frankrijk bij het moederbedrijf ook kan krijgen, alleen dan tegen Chinese prijzen. Voor een paar euro kopen we twee fietsstoeltjes en schroeven die achterop de gehuurde fietsen. Met een stadsplattegrond die we nog van vier jaar geleden hebben gaan we onderweg richting het centrum. Onderweg zullen we vast nog wel wat oude Hutongs tegenkomen, waar we dan rustig doorheen kunnen peddelen. Het is heerlijk om zo vrij te zijn, en niet afhankelijk van taxi’s om ergens te komen, maar de fietstocht duurt langer dan we hadden verwacht. Op de oude plattegrond staat geen schaalverdeling en de afstanden vallen flink tegen. Ons hotel ligt een flink eind buiten het centrum. Bovendien is er een aantal grote wegen bijgekomen die niet op de kaart staan, dus het is nog even zoeken naar de goeie weg. Toch vinden we per toeval een paar Hutongs, die met Engelstalige bordjes aangegeven zijn. Ongelofelijk hoe rustig en stil het kan zijn in deze smalle straatjes, terwijl we toch midden in het centrum van Beijing zijn. Zouden deze wijken er in 2008 nog zijn, als Beijing de Olympische Spelen organiseert? Erg veel van deze wijken hebben al moeten wijken voor moderne kantoorpanden en dure hotels.

De resterende dagen in Beijing doen we rustig aan. We besteden de tijd met wennen aan elkaar, inkopen doen en verder lekker eten en drinken. Donderdagochtend vertrekt de rest van de groep heel vroeg terug naar huis. Wij kunnen nog even uitslapen want we hebben een vlucht later. Peike amuseert zich prima in het vliegtuig terug, dankzij de tv-schermpjes in de stoelen voor ons, waar ze urenlang tekenfilms kan kijken en daarna goed kan slapen. Voor Jia Huan is de vlucht minder leuk; het duurt veel te lang voor hem en hij kan geen moment stil zitten. Slapen lukt hem al helemaal niet.

Als we om zes uur Nederlandse tijd aankomen is het voor ons al middernacht. Er wordt ons echter voorlopig geen rust gegund. Vele familieleden, vrienden en kennissen staan klaar om de nieuwe aanwinst te verwelkomen. Thuisgekomen treffen we het huis versierd aan en hangt de Chinese vlag buiten. We krijgen nog een volledige maaltijd voorgeschoteld voordat we weer eens heerlijk in ons eigen bed kunnen slapen.

Anders dan vier jaar geleden bij Peike worden de kinderen niet op de hotelkamer gebracht, maar moeten we ze afhalen bij het registratiekantoor, waar morgen ook de hele adoptieprocedure zal worden afgehandeld. Het registratiekantoor lijkt wel een beetje een fabriek. Busjes rijden af en aan met kleine kinderen terwijl er tientallen mensen in de rij staan om de kinderen af te halen. De meesten zijn Amerikanen, die meteen opvallen door hun postuur, kleding en zelfverzekerd gedrag. Jia Huan wordt gebracht door Yan, zijn 19-jarige pleegzus uit Shantou. Hij lijkt nauwelijks verbaasd ons te zien. Hij lijkt goed voorbereid te zijn op de aankomende adoptie. Zou het mapje met foto’s van onszelf dat we opgestuurd hebben aangekomen zijn? Hij hoeft ook helemaal niet te huilen, zelfs niet als zijn pleegzus weggaat. Dit in tegenstelling tot de pleegzus zelf en alle andere kinderen, allemaal meisjes van rond een jaar.

Jia Huan (die naam wordt misschien thuis nog anders) oogt rustig, maar ook nieuwsgierig, onderzoekend. Tijdens het wachten kan hij niet stil blijven zitten en loopt steeds de wachtruimte uit. Peike rent er steeds achteraan om hem terug te halen. Ze voelt zich nu al verantwoordelijk voor hem. Terug op de hotelkamer valt Jia Huan na een uurtje van uitputting in slaap. Als hij uit bed rolt huilt hij voor het eerst, en voorlopig ook voor het laatst.

’s Avonds tijdens het eten wordt het ijs pas echt gebroken als ik gek doe met mijn eetstokjes. Hij schatert het uit van het lachen en de sfeer kan niet meer stuk. Met stokjes eten gaat hem nog niet goed af. We merken dat hij sowieso motorisch nog niet zo goed ontwikkeld is. Zijn manier van lopen is ook niet wat je van een vierjarige zou verwachten. Maar dat zal te maken hebben met zijn dubbele liesbreuk, waaraan hij geopereerd is toen hij op bijna tweejarige leeftijd gevonden is.

Jia Huan is niet altijd even lief. Hij kan af en toe ondeugend zijn, heeft een harde stem en is soms erg wild. Dit in tegenstelling tot wat we in zijn “gebruiksaanwijzing” gelezen hebben. Er moet nog het een en ander worden bijgeschaafd aan zijn gedrag, voordat het een leuke jongen wordt.

De adoptieprocedure verloopt erg efficient. Zowel het interview met de registratiebeambte, het maken van een foto van ons gezinnetje als het gesprek met de notaris verloopt snel. Onze Chinese begeleidster, Ivy, heeft alles goed voorbereid. We moeten alleen oppassen dat de Amerikanen niet teveel voorkruipen. Om elf uur moeten we nog even naar het politiebureau om een formulier af te geven en alles is rond. Het wachten is nu op het paspoort van Jia Huan. Dat zal vrijdag klaar zijn. Tot die tijd hebben we vrij.

Nou is Guangzhou niet direct de meest interessante stad om een paar dagen vrij te hebben, zeker niet met deze vochtige hitte. We doen wat inkopen, bezoeken een oude tempel, waar we een pagode van acht etages beklimmen en dan hebben we het wel een beetje gehad. Met ‘we’ bedoelen we dan vooral onze kinderen, want die gaan het liefst naar het zwembad van ons hotel. Als we heel fanatiek een stuk door een oude, koloniale wijk van Guangzhou wandelen, moeten we dat bekopen met het op onze schouders dragen van de oververmoeide kinderen. Aan hun conditie moet dus ook nog wat geschaafd worden.

Morgen, donderdag 28 juli vliegen we naar Shantou, de geboorteplaats van Jia Huan om daar hopelijk kennis te maken met zijn pleeggezin en een kijkje te nemen in het weeshuis, waar hij vandaan komt.

Na de afhandeling van de procedures in Guangzhou gaan we naar de vermoedelijke geboorteplaats van Jia Huan. Voor de busrit van 5 uur naar Shantou nemen we het vliegtuig. Niet omdat dat sneller is, maar omdat het Chinese reisbureau, gespecialiseerd in adoptiereizen, BLAS (Bridge of Love Adoption Services) het zo geregeld heeft. Voor Jia Huan is het de eerste keer dat hij vliegt, en hij vindt het maar niks.

Jia Huan is al ruim vier jaar oud, en dus een kind met een verhaal. Gelukkig is er vrij veel bekend over zijn verleden en zijn de betrokken instanties een stuk minder terughoudend met informatie verstrekken dan we vier jaar geleden bij Peike ervaren hebben.

De volgende ochtend gaan we naar de vindplaats van Jia Huan, het Songshan Binguan. Dat is een eenvoudig pensionnetje, waar op 30 oktober 2002 een echtpaar met een kind, duidelijk zichtbaar komend van het platteland, incheckt. Ze zijn tijdens de treinreis beroofd van al hun geld en papieren en kunnen zich daarom niet legitimeren. De volgende ochtend hoort een medewerkster van het pension een kind huilen. Jia Huan ligt alleen op de hotelkamer. De ouders zijn weg. Er ligt een briefje bij zijn bed, met de volgende emotionele oproep: “Beste hotelbaas. Zorg alstublieft goed voor onze zoon. Hij is ziek en we hebben geen geld om naar het ziekenhuis te gaan. We zijn ten einde raad. Hij is geboren op 26 januari 2001 en hij heet Hai Ping. Alstublieft, help ons en zorg dat hij goed terecht komt. Sorry zoon, het ga je goed”. We zijn ontroerd door dit verhaal, maar van de andere kant ook blij dat we het weten. Het is een verhaal dat elke afstandsouder en adoptiekind heeft, maar meestal is het niet zo duidelijk bekend. Het spreekt voor zich dat Jia Huan dit verhaal later van ons te horen moet krijgen, dus hou daar alsjeblieft rekening mee.

’s Middags gaan we naar het weeshuis, waar Jia Huan ruim 2 jaar gewoond heeft. Het is duidelijk, dat hij hier erg geliefd was, te merken aan de reactie van enkele verzorsters. Net als in Guiyang mogen we hier vrij rondlopen, fotograferen en filmen. Vergeleken met dat nieuwe weeshuis is het hier toch wat minder luxe allemaal. We zien bijna geen speelgoed, en een aantal schrijnende gevallen van kinderen, die waarschijnlijk nooit in aanmerking zullen komen voor adoptie. Baby’s met een enorme hazenlip, kinderen die een arm missen, een albino en veel verstandelijk gehandicapten. Jia Huan heeft nog geluk gehad. Hij had alleen maar een makkelijk te opereren liesbreuk.

Met het busje van het weeshuis worden we vervolgens naar het huis van de pleegouders gereden. De ontvangst is meer dan hartelijk. Het hele huis stroomt vol met buurtbewoners, zodat het voor ons onduidelijk is wie er wel en wie niet tot de familie behoort. We krijgen thee en een schaal zoete aardappels voorgeschoteld en er worden over en weer veel foto’s gemaakt.

Jia Huan ondergaat de bezoeken van vandaag uiterlijk onbewogen. Hij lacht niet en huilt niet; lijkt eerder een beetje afwezig en ongeïnteresseerd. Misschien is het ook wel wat verwarrend voor hem, om eerst bij ons te worden gebracht, om vervolgens weer een ronde langs zijn verleden te maken. Volgens Ivy, onze tolk, steun- en toeverlaat, kan het ook juist een teken zijn dat hij zich al aan ons aan het hechten is, en juist een beetje boos is op het weeshuis en pleeggezin. Hij geeft duidelijk aan dat hij met ons verder wil.  Als dat waar is, is dat natuurlijk fantastisch. Wijzelf beginnen ons ook steeds beter aan hem te hechten, en kunnen ons voorstellen, dat we hem in ons hart zullen sluiten.

Inmiddels zijn we in Beijing (Peking) aangekomen voor de laatste formaliteiten. We moeten een stapel formulieren laten legaliseren bij het ministerie van buitenlandse zaken en daarna een visum aanvragen voor Nederland, zodat hij met zijn Chinese paspoort mee mag naar Nederland. Toch ook niet onbelangrijk. We heben nu een paar dagen vakantie in het zwaarbewolkte, grauwe, maar warme Beijing, voordat we terugvliegen naar Nederland.

In de trein hebben we softsleepers, en de airco werkt hier wel goed, zodat we verkouden in Guiyang aankomen. Dankzij een Chinese collega van Han hebben we al contact gehad met het ‘nieuwe’ weeshuis, ze weten dat we komen. Zelf hebben we een afspraak gemaakt voor komende maandag. En door de telefoon heeft Han begrepen dat de pleegouders er ook zullen zijn.

Ondertussen vermaken we ons met waterfietsen, wandelen in een park, een kermis, bezoek aan de nachtmarkt. Peike vindt het niet leuk dat we steeds ergens naar toe moeten. Ze reageert ook amper op het feit dat we in haar geboortestad zijn. Ze vindt het wel ‘leuk’, maar kan, logisch natuurlijk vanwege haar leeftijd, alles nog niet zo goed onder woorden brengen. Voor een echte ‘rootsreis’ is ze nog te jong.

Mede door onze gulle ‘donatie’ van 2001 is er een compleet nieuw weeshuis uit de grond gestampt, een eind buiten de groezelige stad. We zijn nog niet uit de taxi of we herkennen de directeur daar al, die binnen in de ontvangstruimte zit te wachten. We maken kennis met Wendy, de Engels sprekende medewerkster waarmee we de afspraak hebben gemaakt. Zo geheimzinnig en gesloten ons bezoek in 2001 aan het oude weeshuis was, zo open zijn ze nu. We mogen alles zien, overal binnen, en fotograferen. Ze hebben ook niets te verbergen. Alles ziet er perfect uit, schoon, ruim en kindvriendelijk.

En terwijl we net de ruimte van de ’special needs’-kinderen bezoeken, merken we aan de opgewonden toon van een medewerkster dat de pleegouders zijn gearriveerd, de heer en mevrouw Li. Zo enthousiast als zij zijn!!! Big smile op beide gezichten! Ze zijn ontzettend blij om You Pei Hua weer te zien! Peike is er verlegen onder, heel timide. Ze herkent hen niet, maar begrijpt van ons heel goed dat deze mensen erg belangrijk voor haar zijn geweest. Op dit moment betekent dit bezoek meer voor de familie Li dan voor Peike, maar misschien heeft ze er later nog wat aan. We beloven over een jaar of 4, 5 weer terug te komen.

Ons rootsreisdeel is klaar; we hebben nu nog een paar dagen vakantie voordat het officiele gedeelte van deze reis begint. Als je in Zuid-China bent en je vakantie wilt vieren, bezoek je natuurlijk het Kathmandu van China, Yangshuo. Ook hier zouden we een rendez-vous kunnen hebben, ware het niet dat Ping, onze vriendin hier, inmiddels met een Deen is getrouwd en in Hong Kong woont. Ping heeft haar beroemde Mei You cafe inmiddels overgedaan aan haar broer, die ons met open armen ontvangt. We worden 3 dagen lang door hem in de watten gelegd en kunnen zo heerlijk uitgerust terugkomen in Guangzhou, waar we Jia Huan over 2 dagen zullen ontmoeten.

We vertrekken op dinsdag 12 juli rechtstreeks naar het zuiden van China, naar Guangzhou, in Nederland beter bekend als Canton. Dit is ook de stad waar we ons aansluiten bij de rest van de groep en onze zoon Jia Huan zullen ontvangen. Eerst echter een weekje voor onszelf. Peike zal de aandacht nodig hebben, want als haar broertje er is, zal dat een stuk minder zijn.

Op 24 juli staat de ontmoeting met Jia Huan gepland. Na de formaliteiten in Canton vliegen we door naar Shantou en bezoeken daar het pleeggezin, waar Jia Huan sinds januari dit jaar gewoond heeft. Van daaruit vliegen we op 31 juli naar Beijing voor de laatste formaliteiten. Op donderdag 4 augustus vliegen we terug naar Nederland.

Voor degenen die ons willen opwachten op schiphol: we vliegen met vlucht CZ00345 van China Southern welke volgens de dienstregeling zal aankomen om 17:55 uur.

Meer later…

Het was even wennen aan het idee. Aangezien 95% van de adoptiekinderen uit China meisjes zijn, hadden we ons eigenlijk al helemaal ingesteld op een zusje voor Peike. Het stapelbed voor de net ‘best wel meidenachtig’ geverfde kinderkamer is al besteld en alle kleertjes waar Peike uitgegroeid is liggen klaar. Die kunnen dus in de zak van Max.

Onze zoon

Hij heet Hu Jia Huan, is geboren op 26 januari 2001 in Shantou, een plaatsje aan de kust van de Zuidoost-Chinese provincie Guandong. Hij woont sinds begin dit jaar in een pleeggezin met twee biologisch eigen kinderen en een 3-jarig pleegzusje. Na wat gezondheidsproblemen in het begin is hij nu kerngezond en ‘klaar’ om door ons te worden geadopteerd.

Nadat we van de eerste schrik bekomen waren kregen we via de mail wat foto’s toegestuurd en we waren meteen verkocht. We geloven niet in voorbestemming en het zal wel net zo gaan als met alle ouders die hun baby voor het eerst zien, maar dit lijkt een ideale match. Hulde aan het team in Peking dat aan de hand van ons gezinsrapport en wat foto’s deze jongen aan ons gekoppeld heeft. Natuurlijk, alle Chinezen lijken op elkaar (nog zo’n vooroordeel dat niet blijkt te kloppen als je er een paar kent), maar dit is gewoon een broertje van Peike.

Nu is het afwachten tot we kunnen afreizen naar China. Dat kan nog een week of zes duren. We verwachten dus in de tweede helft van juli te kunnen afreizen.