We hebben ons voorgenomen dat we deze keer niet moeilijk zullen doen over het veel te luxe (en dus te dure) airconditioned hotel met zwembad. Op de eerste plaats zijn we al lang blij dat we de mogelijkheid kregen om een weekje eerder naar China te gaan, en op de tweede plaats kunnen we wel wat luxe gebruiken na de nachtelijke busrit vanaf Yangshuo. Vanuit de hotelkamer lijkt het buiten wel herfst. Het regent pijpenstelen uit de staalgrijze lucht. Buiten bij het zwembad is het echter 30 graden. Peike vindt het prachtig om in de regen te zwemmen, terwijl wij onder het afdak nog even genieten van de rust. Dat zal morgen wel anders zijn, als we om 15:00 uur ons zoontje Jia Huan krijgen.

Anders dan vier jaar geleden bij Peike worden de kinderen niet op de hotelkamer gebracht, maar moeten we ze afhalen bij het registratiekantoor, waar morgen ook de hele adoptieprocedure zal worden afgehandeld. Het registratiekantoor lijkt wel een beetje een fabriek. Busjes rijden af en aan met kleine kinderen terwijl er tientallen mensen in de rij staan om de kinderen af te halen. De meesten zijn Amerikanen, die meteen opvallen door hun postuur, kleding en zelfverzekerd gedrag. Jia Huan wordt gebracht door Yan, zijn 19-jarige pleegzus uit Shantou. Hij lijkt nauwelijks verbaasd ons te zien. Hij lijkt goed voorbereid te zijn op de aankomende adoptie. Zou het mapje met foto’s van onszelf dat we opgestuurd hebben aangekomen zijn? Hij hoeft ook helemaal niet te huilen, zelfs niet als zijn pleegzus weggaat. Dit in tegenstelling tot de pleegzus zelf en alle andere kinderen, allemaal meisjes van rond een jaar.

Jia Huan (die naam wordt misschien thuis nog anders) oogt rustig, maar ook nieuwsgierig, onderzoekend. Tijdens het wachten kan hij niet stil blijven zitten en loopt steeds de wachtruimte uit. Peike rent er steeds achteraan om hem terug te halen. Ze voelt zich nu al verantwoordelijk voor hem. Terug op de hotelkamer valt Jia Huan na een uurtje van uitputting in slaap. Als hij uit bed rolt huilt hij voor het eerst, en voorlopig ook voor het laatst.

’s Avonds tijdens het eten wordt het ijs pas echt gebroken als ik gek doe met mijn eetstokjes. Hij schatert het uit van het lachen en de sfeer kan niet meer stuk. Met stokjes eten gaat hem nog niet goed af. We merken dat hij sowieso motorisch nog niet zo goed ontwikkeld is. Zijn manier van lopen is ook niet wat je van een vierjarige zou verwachten. Maar dat zal te maken hebben met zijn dubbele liesbreuk, waaraan hij geopereerd is toen hij op bijna tweejarige leeftijd gevonden is.

Jia Huan is niet altijd even lief. Hij kan af en toe ondeugend zijn, heeft een harde stem en is soms erg wild. Dit in tegenstelling tot wat we in zijn “gebruiksaanwijzing” gelezen hebben. Er moet nog het een en ander worden bijgeschaafd aan zijn gedrag, voordat het een leuke jongen wordt.

De adoptieprocedure verloopt erg efficient. Zowel het interview met de registratiebeambte, het maken van een foto van ons gezinnetje als het gesprek met de notaris verloopt snel. Onze Chinese begeleidster, Ivy, heeft alles goed voorbereid. We moeten alleen oppassen dat de Amerikanen niet teveel voorkruipen. Om elf uur moeten we nog even naar het politiebureau om een formulier af te geven en alles is rond. Het wachten is nu op het paspoort van Jia Huan. Dat zal vrijdag klaar zijn. Tot die tijd hebben we vrij.

Nou is Guangzhou niet direct de meest interessante stad om een paar dagen vrij te hebben, zeker niet met deze vochtige hitte. We doen wat inkopen, bezoeken een oude tempel, waar we een pagode van acht etages beklimmen en dan hebben we het wel een beetje gehad. Met ‘we’ bedoelen we dan vooral onze kinderen, want die gaan het liefst naar het zwembad van ons hotel. Als we heel fanatiek een stuk door een oude, koloniale wijk van Guangzhou wandelen, moeten we dat bekopen met het op onze schouders dragen van de oververmoeide kinderen. Aan hun conditie moet dus ook nog wat geschaafd worden.

Morgen, donderdag 28 juli vliegen we naar Shantou, de geboorteplaats van Jia Huan om daar hopelijk kennis te maken met zijn pleeggezin en een kijkje te nemen in het weeshuis, waar hij vandaan komt.

Na de afhandeling van de procedures in Guangzhou gaan we naar de vermoedelijke geboorteplaats van Jia Huan. Voor de busrit van 5 uur naar Shantou nemen we het vliegtuig. Niet omdat dat sneller is, maar omdat het Chinese reisbureau, gespecialiseerd in adoptiereizen, BLAS (Bridge of Love Adoption Services) het zo geregeld heeft. Voor Jia Huan is het de eerste keer dat hij vliegt, en hij vindt het maar niks.

Jia Huan is al ruim vier jaar oud, en dus een kind met een verhaal. Gelukkig is er vrij veel bekend over zijn verleden en zijn de betrokken instanties een stuk minder terughoudend met informatie verstrekken dan we vier jaar geleden bij Peike ervaren hebben.

De volgende ochtend gaan we naar de vindplaats van Jia Huan, het Songshan Binguan. Dat is een eenvoudig pensionnetje, waar op 30 oktober 2002 een echtpaar met een kind, duidelijk zichtbaar komend van het platteland, incheckt. Ze zijn tijdens de treinreis beroofd van al hun geld en papieren en kunnen zich daarom niet legitimeren. De volgende ochtend hoort een medewerkster van het pension een kind huilen. Jia Huan ligt alleen op de hotelkamer. De ouders zijn weg. Er ligt een briefje bij zijn bed, met de volgende emotionele oproep: “Beste hotelbaas. Zorg alstublieft goed voor onze zoon. Hij is ziek en we hebben geen geld om naar het ziekenhuis te gaan. We zijn ten einde raad. Hij is geboren op 26 januari 2001 en hij heet Hai Ping. Alstublieft, help ons en zorg dat hij goed terecht komt. Sorry zoon, het ga je goed”. We zijn ontroerd door dit verhaal, maar van de andere kant ook blij dat we het weten. Het is een verhaal dat elke afstandsouder en adoptiekind heeft, maar meestal is het niet zo duidelijk bekend. Het spreekt voor zich dat Jia Huan dit verhaal later van ons te horen moet krijgen, dus hou daar alsjeblieft rekening mee.

’s Middags gaan we naar het weeshuis, waar Jia Huan ruim 2 jaar gewoond heeft. Het is duidelijk, dat hij hier erg geliefd was, te merken aan de reactie van enkele verzorsters. Net als in Guiyang mogen we hier vrij rondlopen, fotograferen en filmen. Vergeleken met dat nieuwe weeshuis is het hier toch wat minder luxe allemaal. We zien bijna geen speelgoed, en een aantal schrijnende gevallen van kinderen, die waarschijnlijk nooit in aanmerking zullen komen voor adoptie. Baby’s met een enorme hazenlip, kinderen die een arm missen, een albino en veel verstandelijk gehandicapten. Jia Huan heeft nog geluk gehad. Hij had alleen maar een makkelijk te opereren liesbreuk.

Met het busje van het weeshuis worden we vervolgens naar het huis van de pleegouders gereden. De ontvangst is meer dan hartelijk. Het hele huis stroomt vol met buurtbewoners, zodat het voor ons onduidelijk is wie er wel en wie niet tot de familie behoort. We krijgen thee en een schaal zoete aardappels voorgeschoteld en er worden over en weer veel foto’s gemaakt.

Jia Huan ondergaat de bezoeken van vandaag uiterlijk onbewogen. Hij lacht niet en huilt niet; lijkt eerder een beetje afwezig en ongeïnteresseerd. Misschien is het ook wel wat verwarrend voor hem, om eerst bij ons te worden gebracht, om vervolgens weer een ronde langs zijn verleden te maken. Volgens Ivy, onze tolk, steun- en toeverlaat, kan het ook juist een teken zijn dat hij zich al aan ons aan het hechten is, en juist een beetje boos is op het weeshuis en pleeggezin. Hij geeft duidelijk aan dat hij met ons verder wil.  Als dat waar is, is dat natuurlijk fantastisch. Wijzelf beginnen ons ook steeds beter aan hem te hechten, en kunnen ons voorstellen, dat we hem in ons hart zullen sluiten.

Inmiddels zijn we in Beijing (Peking) aangekomen voor de laatste formaliteiten. We moeten een stapel formulieren laten legaliseren bij het ministerie van buitenlandse zaken en daarna een visum aanvragen voor Nederland, zodat hij met zijn Chinese paspoort mee mag naar Nederland. Toch ook niet onbelangrijk. We heben nu een paar dagen vakantie in het zwaarbewolkte, grauwe, maar warme Beijing, voordat we terugvliegen naar Nederland.