In Beijing worden we opgevangen door een “Chinglish” sprekende gids van BLAS. Ze spreeks Engels, maar het klinkt als Chinees. Ze brengt ons naar het hotel en belooft alle formaliteiten hier te regelen. Mooi, dan hebben wij een paar daagjes vakantie. Die vakantie wil zij ook wel regelen: Een georganiseerde riksja-tocht langs een van de Hutongs, de oude, traditionele wijken van Beijing, waarvan er helaas nog maar weinig overgebleven zijn. Wij hebben een beter idee. We huren zelf een fiets en gaan er op eigen gelegenheid naartoe.

Een fiets huren is geen probleem; dat kan bij het hotel. Kinderen op de fiets meenemen is een ander verhaal. Kinderzitjes hebben ze niet. Gelukkig is er vlak naast het hotel een grote Carrefour hypermarkt, waar ze alles verkopen wat je in Frankrijk bij het moederbedrijf ook kan krijgen, alleen dan tegen Chinese prijzen. Voor een paar euro kopen we twee fietsstoeltjes en schroeven die achterop de gehuurde fietsen. Met een stadsplattegrond die we nog van vier jaar geleden hebben gaan we onderweg richting het centrum. Onderweg zullen we vast nog wel wat oude Hutongs tegenkomen, waar we dan rustig doorheen kunnen peddelen. Het is heerlijk om zo vrij te zijn, en niet afhankelijk van taxi’s om ergens te komen, maar de fietstocht duurt langer dan we hadden verwacht. Op de oude plattegrond staat geen schaalverdeling en de afstanden vallen flink tegen. Ons hotel ligt een flink eind buiten het centrum. Bovendien is er een aantal grote wegen bijgekomen die niet op de kaart staan, dus het is nog even zoeken naar de goeie weg. Toch vinden we per toeval een paar Hutongs, die met Engelstalige bordjes aangegeven zijn. Ongelofelijk hoe rustig en stil het kan zijn in deze smalle straatjes, terwijl we toch midden in het centrum van Beijing zijn. Zouden deze wijken er in 2008 nog zijn, als Beijing de Olympische Spelen organiseert? Erg veel van deze wijken hebben al moeten wijken voor moderne kantoorpanden en dure hotels.

De resterende dagen in Beijing doen we rustig aan. We besteden de tijd met wennen aan elkaar, inkopen doen en verder lekker eten en drinken. Donderdagochtend vertrekt de rest van de groep heel vroeg terug naar huis. Wij kunnen nog even uitslapen want we hebben een vlucht later. Peike amuseert zich prima in het vliegtuig terug, dankzij de tv-schermpjes in de stoelen voor ons, waar ze urenlang tekenfilms kan kijken en daarna goed kan slapen. Voor Jia Huan is de vlucht minder leuk; het duurt veel te lang voor hem en hij kan geen moment stil zitten. Slapen lukt hem al helemaal niet.

Als we om zes uur Nederlandse tijd aankomen is het voor ons al middernacht. Er wordt ons echter voorlopig geen rust gegund. Vele familieleden, vrienden en kennissen staan klaar om de nieuwe aanwinst te verwelkomen. Thuisgekomen treffen we het huis versierd aan en hangt de Chinese vlag buiten. We krijgen nog een volledige maaltijd voorgeschoteld voordat we weer eens heerlijk in ons eigen bed kunnen slapen.